zakładam, że płacąc za usługę serwisu nie mogła już Pani reklamować samochodu do sprzedawcy, ani do gwaranta i domagać się nieodpłatnej naprawy.

Jeżeli zleciła Pani serwisowi naprawę usterki, a usługa ta nie została prawidłowo wykonana, powinna Pani pisemnie wezwać serwis do poprawy usługi opierając się na art. 637 k.c. i domagać się usunięcia wad wyznaczając w tym celu serwisowi odpowiedni termin z zagrożeniem, że po jego bezskutecznym upływie nie przyjmie Pani naprawy. Oznacza to możliwość odstąpienia od umowy (jeżeli jest to wada istotna) i żądania zwrotu gotówki. Właściciel serwisu zobowiązany jest do nieodpłatnego poprawienia tej usługi (jeżeli faktycznie wykonana została w sposób nieprawidłowy). W Pani przypadku nie ma znaczenia zapewnienie właściciela serwisu o kolejnej gratisowej naprawie (tak na marginesie, proszę zawsze wnosić o potwierdzenie takich deklaracji na piśmie, gdyż często bywa tak, że osoba deklarująca później tego nie pamięta). Jeżeli jest Pani w stanie wykazać, że zepsuła się część związana z poprzednią naprawą, to od serwisu może się Pani domagać naprawienia szkody wynikłej z nienależytego wykonania zobowiązania tj. zwrotu kosztów zakupu części, która zepsuła się w wyniku nieprawidłowego wykonania usługi. Naprawa również powinna odbyć się na koszt serwisu, jeżeli udowodni Pani, że kolejna część popsuła się w związku z poprzednią naprawą.

Proponuję zwrócić się do właściwego ze względu na Pani miejsce zamieszkania rzecznika konsumentów, który po dokładnym przeanalizowaniu sprawy pomoże Pani w dochodzeniu roszczeń od przedsiębiorcy.

Pozdrawiam serdecznie

 

 

 

Pyta Pan czy można nie zgodzić się na wypowiedzenie i żądać odprawy. W nawiązaniu do tego muszę stwierdzić, że wypowiedzenie jest jednostronną czynnością prawną i o ile zostało Panu skutecznie złożone (tj. doręczone w taki sposób, że mógł się Pan z nim zapoznać) to jego przyjęcie lub nieprzyjęcie, bądź zaakceptowanie przez Pana nie ma znaczenia dla jego skuteczności. Nie wypowiadam się co do tego, czy wypowiedzenie dokonane wobec Pana było prawidłowe, bowiem w pytaniu brak jest danych, które umożliwiałyby taką ocenę. Gdyby Pan chciał kwestionować prawidłowość dokonanego wypowiedzenia (o ile byłyby do tego podstawy – a tego nie jestem w stanie na podstawie przedstawionych informacji ocenić), to powinien Pan to zrobić w terminie i sposób, który wskazał Panu (a przynajmniej powinien był to uczynić) pracodawca w piśmie zawierającym wypowiedzenie stosunku pracy.

 

Natomiast jeżeli chodzi o możliwość żądania odprawy przed sądem, to o ile żaden przepis nie zabrania wniesienia takiego powództwa, o tyle w świetle obowiązujących przepisów pracownikowi zatrudnionemu na podstawie mianowania nauczycielowi akademickiemu nie przysługuje odprawa z tytułu wypowiedzenia z przyczyn nie leżących po stronie pracownika. Tak więc w obowiązującym stanie prawnym wytaczając powództwo przegrałby Pan sprawę. Nie mniej wytoczenie powództwa o zasądzenie odprawy może być podstawą do podjęcia kroków w celu uznania pewnych uregulowań prawnych za niezgodne z Konstytucją RP.

 

Pyta Pan o możliwość zaskarżenia ustawy. Jest taka możliwość, ale wiąże się z uprzednim przejściem dosyć długiej drogi sądowej. Można wyróżnić 2 sposoby kwestionowania przez podmiot indywidualny zgodności przepisu ustawy z Konstytucją.

Po pierwsze, Konstytucja RP z 1997 r. przewiduje instytucję pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego (TK). Najprościej mówiąc, polega ona na zadaniu przez sąd rozpoznający sprawę Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania, czy dany akt prawny jest zgodny np. z Konstytucją RP lub ratyfikowaną przez Polskę umową międzynarodową (RUM). W takim pytaniu prawnym zostaje wskazany przepis, co do którego istnieje wątpliwość jego zgodności z Konstytucją (lub RUM), a także przepis Konstytucji, z którym miałaby zajść niezgodność. Trzeba pamiętać, że skorzystanie z instytucji zadania pytania prawnego jest wyłączną kompetencję sądu, który może z niej skorzystać, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Oczywiście można w toku postępowania przed sądem zgłosić wniosek, aby z takim pytaniem sąd wystąpił. Nie ma jednak żadnej prawnej możliwości zobligowania sądu do takiego działania. W Pana przypadku sąd mógłby zadać pytanie prawne do TK w ramach sprawy o zapłatę odprawy, gdyby takie powództwo Pan wytoczył.

Po drugie, Konstytucja przewiduje także możliwość wniesienia skargi konstytucyjnej. W art. 79 ust. 1. stanowi, że każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie, którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. Wskazaną w przepisie ustawą jest ustawa z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, która wskazuje, że skarga konstytucyjna może być wniesiona dopiero po wyczerpaniu drogi prawnej i to maksymalnie w ciągu 3 miesięcy od doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku (lub decyzji). W celu wyczerpanie drogi prawnej musiałby Pan najpierw wnieść do sądu pozew o przyznanie odprawy, a następnie składać przysługujące Panu środki prawne od negatywnych orzeczeń. Po wyczerpaniu drogi prawnej będzie Panu przysługiwała skarga konstytucyjna do Trybunału Konstytucyjnego. Istotnym warunkiem wniesienia skargi jest sporządzenie jej przez adwokata lub radcę prawnego (nie można zrobić tego samodzielnie).

Na koniec chciałbym podkreślić, że niniejsza odpowiedź nie może być traktowana, jako opinia prawna dotycząca zgodności lub nie z Konstytucją RP regulacji wyłączających prawo do odprawy nauczycieli akademickich zatrudnionych na podstawie mianowania, w przypadku rozwiązania z nimi stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. Próba odpowiedzi na pytanie, czy można skutecznie zaskarżyć niezgodność z Konstytucją takiej regulacji wymaga przeprowadzenia pogłębionej i skomplikowanej analizy stanu prawnego i wykracza poza ramy tej porady.

 

 

zaznaczę że nie jestem prawnikiem, więc moja opinia może byc tylko opinią posiłkową, a o szczegoły proceduralne trzeba by zwrócic sie o pomoc do kancelarii prawnej.

Sprawa, którą Pan opisuje, niestety ma dość często miejsce, choć w jeszcze mniej dogodnej sytuacji a mianowicie braku testamentu spisanego reką zmarlego (zmarłej). Pierwszą czynnością, którą bym przeprowadził, byłoby złożenie wniosku do sądu spadku, o wszczęcie postepowania spadkowego w celu wydania orzeczenia o nabyciu spadku (można też to uczynić u notariusza na podstawie zlozonego zgodnego oświadczenia spadkobierców o przyjeciu spadku). Czas mamy co prawda nieograniczony na te czynności, ale jeżeli nie zrobimy tego do pół roku od powzięcia wiadomosci o śmierci spadkodawcy, to pozbawiamy się prawa do ewentualnego odrzucenia spadku, bądź ograniczenia naszej odopwiedzialności za dlugi spadkowe (przyjęcie spadku z tzw dobrodziejstwem inwentarza). Inną kwestią są zobowiązania spadkobierców wobec skarbu Państwa (też do pół roku rozliczenie się z przyjętego majatku spadkowego). Stąd też zapewne reakcja szwagra o jak najszybsze uregulowanie, choć nie kwestie kosztow postępowania są tu najważniejsze,

Zanim jednak udamy się do sądu, dobrze jest ustalic czy jeszcze coś oprócz domu wchodzi w sklad majątku spadkowego, aby móc na sprawie właściwie wskazać spadkobiorców (Jeżeli rodzice mieli rozdzielność majatkową, czy inne rozporządzenia majątkiem, ustalenia sądu mogą być w każdej sytuacji rozpatrywane inaczej niż nam sie wydaje bo inaczej się wszak ma majątek osobisty spadkodawcy a inaczej wspólny przypadający spadkobierom).

Jedynie ewentualne świadczenia z polis ubezpieczenia na życie, nie wchodzą do spadku po zmarłym i wyplacane są bez podatku osobom uposażonym w tychże umowach, niezależnie od decyzji sądu w postępowaniu spadkowym...

Proszę nie zwlekać niezaleznie od przyczyn dla ktorych postepowanie ma sie odbyć, niech sie odbedzie jak najpredzej, zaoszczędzi to i pieniedzy i emocji.

Pozdrawiam

 

 

Pozwolę sobie powtórzyć swoją wcześniejszą odpowiedź, która odnosi się do opisanej przez Panią sytuacji. Sprzedawca nie ma obowiązku przyjęcia zwrotu towaru lub jego wymiany. Jeśli kupiony produkt nie ma wad, a jedynie – po namyśle – stwierdzamy, że nam się nie podoba lub nie przyda, to tylko od dobrej woli sprzedawcy zależy, czy przyjmie go z powrotem i zwróci nam pieniądze. Zanim kupimy towar, powinniśmy się dowiedzieć czy i w jakim terminie możemy go zwrócić lub wymienić. Takie ustalenia ze sprzedawcą najlepiej zapisać np. z tyłu paragonu.

Przedsiębiorcy coraz częściej stosują praktykę przyjmowania zwrotów i wymiany towaru pełnowartościowego. Należy jednak pamiętać, że to wynika z wewnętrznych regulaminów firm, działań marketingowych, a nie z powszechnie obowiązujących przepisów prawnych.

 

Pozdrawiam serdecznie

 

 

Podobnie przedstawia się sytuacja jeżeli mieszkanie nie stanowiło całego majątku brata. Wówczas z mocy testamentu córka Pani siostry uzyskała jedynie tzw. zapis testamentowy, a w takim przypadku w ogóle nie ma mowy o zachowku. Tak więc i w tym przypadku osobom wskazanym w pytaniu nie przysługują żadne prawa do mieszkania.

Fakt sprawowania opieki nad zmarłym nie może zostać uwzględniony przy określeniu, kto jest spadkobiercą, ani nie powoduje powstania żadnych roszczeń do spadku, czy względem spadkobiercy. Ustawa zalicza do długów spadkowych jedynie koszty pogrzebu spadkodawcy w takim zakresie, w jakim pogrzeb ten odpowiada zwyczajom przyjętym w danym środowisku. Ten kto poniósłby takie koszty mógłby domagać się ich zwrotu od spadkobierców.

 

 

jeżeli zakupu dokonała Pani od osoby fizycznej, nieprowadzącej działalności gospodarczej, to zastosowanie w tej sytuacji mają przepisy o rękojmi za wady. Zgodnie z art. 560 k.c. proszę wezwać sprzedawcę do niezwłocznego usunięcia wad pod rygorem odstąpienia od umowy. Niestety kiedy sprzedawca upiera się, że zgłaszanych przez Panią wad nie było, to trudno będzie Pani udowodnić, że czerwone plamy na sukience istniały już w momencie zakupu. Jeżeli w prowadzonej korespondencji jest przyznanie się sprzedawczyni, że wady te istniały, ale mimo to nie widzi swojej odpowiedzialności, ma Pani dowód i podstawę do dochodzenia roszczeń. W przypadku, gdy sprzedawczyni twierdzi, że plam nie było proszę

o konsultację z rzeczoznawcą ds. jakości tkanin, czy mógłby ocenić kiedy te plamy powstały.

Jeżeli jednak sprzedawcą jest przedsiębiorca, to odpowiednią podstawą prawną do dochodzenia roszczeń będzie ustawa z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego. W tym przypadku proszę powołać się na art. 8 ust. 1 powyższej ustawy i zażądać od sprzedawcy doprowadzenia towaru do stanu zgodnego z umową poprzez naprawę. W przypadku, gdy przedsiębiorca będzie uchylał się od odpowiedzialności proszę zwrócić się o pomoc do właściwego ze względu na Pani miejsce zamieszkania rzecznika konsumentów.

 

Pozdrawiam serdecznie