Raporty

Ściany tynkowane trzeba dokładnie opukać, żeby sprawdzić, czy tynk wystarczającą mocno trzyma się podłoża. Jeśli słychać głuchy odgłos, oznacza to, że powstała pod nim pusta przestrzeń i niestety konieczne będzie jego skucie.

Jeśli ściana jest z cegły albo na jej powierzchni występują widoczne, głębokie nierówności, czy pęknięcia, należy je skleić i zamaskować.

 

Nierówności można zatynkować. Doskonale będzie się do tego nadawał tynk maszynowy, zaprawa tynkarska cementowa lub cementowo-wapienna. Przed położeniem zaprawy nie trzeba powierzchni szczególnie przygotowywać. Wystarczy oczyścić ją np. za pomocą odkurzacza. Dla usztywnienia można położyć siatkę z włókna szklanego, na którą z kolei kładzie się gładź szpachlową.

 

 

Do nałożenia tynku lub zaprawy na większych powierzchniach można użyć specjalnych agregatów. Staje się to opłacalne dopiero przy powierzchni 50 m kw. Bardziej tradycyjnym narzędziem do tej czynności będzie kielnia.

  

Najbardziej przez wielu znielubioną częścią całego przedsięwzięcia jest szlifowanie. Wykonuje się je dopiero po całkowitym wyschnięciu warstwy tynku lub gładzi, kiedy na powierzchni nie ma już plam wilgoci. Czas schnięcia to od kilku do nawet kilkunastu dni. Najwygodniejszym narzędziem będzie specjalna packa, na którą zakłada się drobnoziarnisty papier ścierny. Alternatywą dla tego zabiegu, którego efektem są wciskające się w każdą szczelinę masy kurzu, jest zastosowanie gładzi bezpyłowych, które wykańcza się na mokro. Worek tynku bezpyłowego wystarczający na 10 m kw (przy grubości warstwy 2 mm) można kupić już za 35 zł.

Gładź gipsowa jest ostatnią warstwą. Po niej zostaje gruntowanie i malowanie lub tapetowanie. Grunt jest niezbędny do tego, aby ściana nie „piła” za bardzo kleju lub farby. Jeśli na ścianę mają być przyklejone płytki ceramiczne, można pominąć etap wygładzania (szlifowania) ostatniej warstwy.

 

 

Ważne!

Pamiętaj, żeby dobrać materiał odpowiednio do rodzaju podłoża. Dla przykładu tynki gipsowe mogą być stosowane na wszystkie podłoża mineralne, np. z ceramiki, betonu zwykłego i komórkowego czy silikatu. Nie poleca się jednak ich używania na podłożach drewnianych, metalowych lub wykonanych z tworzyw sztucznych.

 

 

Płyty gipsowo-kartonowe, czyli popularny regips, to wygodne rozwiązanie dla tych, którym zależy na idealnym wykończeniu ścian bez uporczywego tynkowania i szlifowania. Pokryć i oszlifować trzeba będzie tylko miejsca klejenia płyt. Płyty również przed malowaniem należy zagruntować, żeby wyrównać ich chłonność. Wadą tego rozwiązania jest to, że jeśli mur „pracuje” i powstają w nim pęknięcia, mogą też przenieść się na płytę i spowodować rysę na całą długość ściany.

 

Innym rozwiązaniem jest zastosowanie papierów gładziowych. Jest to specjalnie wykonany papier np. z celulozy drzewnej. Stosuje się go jako podkład wyrównujący i wygładzający, dzięki czemu gładkie ściany uzyskuje się bez szpachlowania i szlifowania. Jego zaletą jest to, że jest bardziej elastyczny, niż regips i nie przenosi pęknięć powstałych w murze. Można kupić papier o różnych grubościach i długościach rolki. Kładzie się go podobnie jak tapetę. Ceny za 5 m kw zaczynają się już od niespełna 40 zł.

 

Szczególnej uwagi i troskliwości wymagają miejsca, które są bardziej widoczne od innych – narożniki ścian. To one najczęściej padają ofiarą niezbyt ostrożnie ciągniętego odkurzacza, dziecięcych zabawek i przenoszonych mebli. Krucha zaprawa gipsowa, którą najczęściej są wykańczane, nader łatwo się kruszy i, niestety naprawa wiąże się przeważnie z dodatkową porcją kurzu i malowaniem sporego kawałka ściany. Pomóc mogą specjalne narożniki z metalowej siatki. Przykłada się je do krawędzi ściany i pokrywa tynkiem lub gładzią.

 

Powierzchnia pod tapetę nie musi być gładko wyszlifowana, ale nie może być pofalowana. Tapetą można kłaść na surowy, zagruntowany uprzednio tynk, powłokę malarską, z której trzeba wcześniej usunąć łuszczącą się farbę lub dobrze przylegającą do ściany tapetę.