Uważaj na

 

 

 

Wśród produktów poukładanych ciasno na sklepowych półkach naszą uwagę zwracają najczęściej te, które przyciągną wzrok atrakcyjnym opakowaniem, nazwą, no i, oczywiście, ceną. Zanim włożysz jednak produkt to koszyka, te elementy akurat powinny zejść na dalszy plan. Bardziej istotne informacje na opakowaniu wypisane są drobnym drukiem. Kiedy je przeczytasz, możesz dowiedzieć się, że „jogurtowa serenada”, to nie jogurt, a deser, w którym jogurt stanowi zaledwie kilkanaście proc. składu, „ekstra śmietankowy” to nie masło, a miks o obniżonej zawartości tłuszczu mlecznego, za to z dodatkiem utwardzonych tłuszczów roślinnych, a pasztet z dziczyzny zawiera wieprzowinę i drób. Dlatego zawsze czytaj drobny druk, pamiętając przy okazji, że nie może on być zbyt drobny – od 12 grudnia 2011 roku na terenie UE obowiązuje nowy przepis dotyczący znakowania żywności wdrażający regulacje rozporządzenia Parlamentu Europejskiego. Zgodnie z nim producenci stopniowo mają wprowadzać nowe opakowania z oznakowaniem bardziej przyjaznym dla konsumentów, chociażby ze względu na wielkość czcionki, która standardowo nie będzie mogła być niższa niż 1,2 mm.

Jakie informacje powinno zawierać oznakowanie produktów spożywczych? Na pewno nazwa rodzajowa produktu (np. „kiełbasa suszona”, „mleko pełne”), termin przydatności do spożycia (np. „należy spożyć do …”) lub data minimalnej trwałości (np. „najlepiej spożyć przed …”), wykaz składników, warunki przechowywania, zawartość netto, oznaczenie producenta lub innego podmiotu wprowadzającego produkt do obrotu.

Obowiązkową do zamieszczenia na opakowaniu informacją jest skład. Producent musi podać procentową zawartość głównego składnika, np. mięsa w parówkach. Porównując skład kilku podobnych produktów, możesz dowiedzieć się, że coś, co kupujesz jako „śmietanę” zawiera zbędne zagęstniki, twarożek jest konserwowany, a „parówki luksusowe z kurcząt” zawierają zaledwie 15% mięsa drobiowego. Resztę stanowi „mięso wieprzowe mechanicznie oddzielane”, co oznacza najgorszej jakości odpadki zeskrobywane mechanicznie z kości.

Sprzedawcy oferujący wędliny bez opakowań (sprzedawane na wagę) mają obowiązek podawania na wywieszkach składu wędlin. Jeśli ich brakuje, klient ma prawo domagać się stosownych informacji od ekspedientki.

 

Ostrożność jest wskazana przy zakupie ryb mrożonych, które mogą być również glazurowane. Sprzedający, a wcześniej producent mają obowiązek napisania na opakowaniu informacji o zawartości glazury w sprzedawanym produkcie. Dzięki temu dowiesz się, czy płacąc za rybę, kupujesz równocześnie 5 czy 30% zamrożonej wody. Może znaleźć się informacja odwrotna – o zawartości mięsa ryby w oferowanym produkcie.

Ryby, ale również skorupiaki i mięczaki, oprócz wymienionych wyżej informacji, muszą zawierać na oznakowaniu dane takie jak handlowe oznaczenie gatunku (nazwa polska i łacińska), metoda produkcji (złowione w morzu, wodach śródlądowych lub wyhodowane), obszar połowu (np. Morze Bałtyckie, a w przypadku wód śródlądowych i hodowli nazwa państwa np. złowione lub wyhodowane w Polsce).

Nie zawsze podmiot wskazany na opakowaniu jako „producent” jest nim w rzeczywistości. Dzieje się tak w przypadku produktów sprzedawanych przez duże sieci handlowe pod własna marka. Zgodnie z przepisami, mogą one na opakowaniu w polu „producent” wpisać siebie, mimo że produkt został wyprodukowany i zakupiony w zupełnie innej firmie. W każdym przypadku, a więc i takim, podmiot wskazany w oznakowaniu jako „producent” ponosi pełną odpowiedzialność za produkt.

Jeśli po powrocie do domu okaże się, że produkty trzeba reklamować, możesz to zrobić w ciągu trzech dni od otwarcia opakowania produktu opatrzonego terminem przydatności do spożycia lub datą minimalnej trwałości lub trzech dni od dnia sprzedaży w przypadku towaru sprzedawanego luzem.